سلام بر دوستان خوبم.

دوران غیبتم کم کم داره تموم میشه و دوباره برگشتم که بنویسم.قرار بود شنبه بیام ولی طبق معمول همیشه دیلی دارم.این روزها آپ نمیشدم چون اصلا حس و حال خوبی نداشتم.یه دو ماهی میشد اینجوری بودم.کودک درونم داشت له میشد بیچاره!هر جا هم که میرفتم بهم میگفتن:

چه مرگته؟!دانشگاه قبول شدی خودتو میگیری؟فکر میکنی بزرگ شدی؟

یکی نبود بهشون بگه:

زهر مار!آخه تو خر کی باشی که بخوام خودمو واست بگیرم!تا همین دیروز...(استغفرالله)...

از این حرفا بگذریم،داشتم از احوالم میگفتم:

هر بار که بر میگشتم تهران و مامان بابا و خواهرم رو میدیدم حالم گرفته میشد که چرا همیشه پیششون نیستم.

هر بار که برمیگشتم و دوستای قدیمیم رو میدیدم حالم گرفته میشد و ناراحت میشدم که چرا نباید مثل سابق هر روز ببینمشون.

هر بار با همکلاسیهام که راستش با هیچ کدومشون حال نمیکنم میرفتم باغ گلها پیش خودم میگفتم که چرا الان نباید با دوستای قدیمم که هر کدومشون مثل یه داداش برام عزیز بودن تو پارک ملت باشم.

به خودم میگفتم چرا باید شب و روزم رو با آدمهایی بگذرونم که نه من درکشون میکنم نه اونا منو و فقط برای فرار از تنهایی باهاشون میپرم.

چرا من که هرجا میرفتم شاد بودم و هر بلایی هم که سرم میومد بهش میخندیدم و هر کسی رو میدیدم سریع باهاش گرم میگرفتم دیگه حتی نمیتونم با صمیمی ترین دوستانم گرم بگیرم.

یه چند وقتی میشد از این چراها زیاد تو مخیلم بود که یه دفعه به خودم گفتم:

خاک تو سرت!هربار میری تو وبلاگ دوستات و براشون کامنت میگذاری کلی بهشون میگی:

غصه نخور،درست میشه،شاد باش و کلی از این جور حرفا.

اون وقت خودت شدی عینهو آیینه ی دق!

این شد که تصمیم گرفتم دوباره مثل قبلا بشم.حداقل سعیمو بکنم.میخوام بدونه این که به دور و بری هام کاری داشته باشم فقط خودم باشم.

به قول شاعر:

من نه عاشق هستم

و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم هستم و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزد

***************************************************************

شاید فاصله تا اپ بعدیم به خاطر امتحانها زیاد بشه(آخریش بیست و هفتمه).ولی مرتب سر میزنم و هم کامنتاتون رو میخونم هم میام پستاتون رو میبینم.

همتون شاد باشید...